بیماری تلوژن افلوویومReviewed by ایران فیت on Jun 13Rating:

بیماری تلوژن افلوویوم

 بیماری تلوژن افلوویوم : طاسی یک فرایند پیش رونده است که در طی آن طول و قطر موهای ترمینال که ضخیم هستند در طی یک پدیده به نام مینیاتوریزاسیون کاهش می یابد این امر نتیجه کوتاه شدن فاز آناژن (رشد) در چرخه و کاهش عناصر زاینده در فولیکول موها است.

 مینیاتوری شدن یک جنبه عمومی آلوپسی آندروژنتیک است و مسئول بیشتر تغییرات زیبایی اولیه در حین ریزش مو است. به سخنی دیگر در اوایل پدیده طاسی کم پشت شدن مو به دلیل باریک شدن (مینیاتوری شده) ساقه های مو است و نه از دست دادن واقعی مو بدون توجه به تکنیک، یک جنبه غیر قابل اجتناب جراحی پیوند این است که موهای بیمار در داخل ناحیه پیوند و اطراف آن دارای شانس ریختن در نتیجه این پدیده مینیاتوری شدن هستند.

مویی که در آن پدیده مینیاتوری شدن آغاز شده شانس بیشتری برای ریختن دارد و اگر موها در انتهای دوران زندگی خود و یا نزدیک آن باشد دیگر هیچگاه رشد نمی کند.

این ریزش خفیف و غیر قابل توجه است اما در بسیاری از موارد می تواند به اندازه کافی شدید باشد که موی بیمار کمتر از انچه که قبلا بوده بشود دلیل این امر این است که در بعضی بیماران (بخصوص آنهایی که جوانتر بوده و در مراحل بسیار فعال ریزش مو باشد)، تعداد زیادی از موها تحت تاثیر پدیده مینیاتوری شدن هستند .

شناسایی این بیماران که اختصاصا در معرض خطر قرار دارند، گوشزد کردن احتمال این پدیده به همه بیماران و در نظر گرفتن این حالت در ضمن برنامه ریزی جراحی از اجزا لاینفک کاشت مو هستند.

آمادگی های که برای مقابله با این حالت در حین جراحی لازم است به شرح زیر می باشد :

  • در بیمارانی که در مراحل بسیار اولیه تاس شدن هستند (بعضی آن هایی که از ظاهر فعلی خود راضی هستند اما بیشتر نگران ریزش مو در آینده هستند) کاشت مو را به تاخیر بیندازید. یک حساب سر انگشتی است که صبر کنیم که بیمار حداقل به ۶۰۰ تا ۸۰۰ واحد فولیکولی نیاز داشته باشد. اغلب برای این بیماران درمان طبی مناسب تر از روش جراحی است.
  • اگر میخواهیم جراحی کنیم ، حدود مناطقی که میخواهیم بکاریم را با دانسییومتری و نیز مشاهده با چشم غیر مسلح تعیین کنیم. دانستیومتری شاخص حساستری برای نشان دادن مینیاتوری شدن است.
  • مو را در داخل و نه در اطراف جایی که شدیدا مینیاتوری شده است بکارید ، چون احتمال زیادی وجود دارد که این ناحیه بعد از رشد موی پیوند شده از بین برود. یک مثال از این نواحی عبارتند از موی جلوی سر که به جای تشکیل شدن از موهای ضخیم ترمینال از موی دسته دسته مینیاتوری تشکیل شده است.
  • طوری برنامه ریزی کنید که اگر ممکن است از واحد های فولیکولی کافی استفاده کنید به نحوی که حجم موهای پیوند شده بیشتر از حجم موهایی باشد که احتمال دارد بر اثر تکوژن افلوویوم از دست رفته باشد. همیشه به یاد داشته باشید که ما در واقع به جای تعداد زیادی موی ظریف مینیاتوری شده ،تعداد بسیار کمتری موی ضخیم دایمی و ترمینال میکاریم در مناطقی که مینیاتوری شدن بسیار شدید است. بهتر است کاشت و واحد فولیکولی به همان تراکم باشد که گویا آن منطقه تاس است.

صرفه جویی در ناحیه مخزن دهنده مو همان طور که در مقدمه گفتیم ، نگرانی درباره محدود بودن مخزن دهنده یک پدیده نسبتا تازه در جراحیهای پیوند مو است باید هرگونه کوشش ممکن انجام گیرد تا ثمردهی این مخزن به حداکثر برساند. ما به طور مختصرا میخواهیم مناطق استفاده از جلسات بزرگ را در رابطه با زخم ناشی از جراحی بحث کنیم. اهمیت مناسب بودن تکنیکهای برداشت و دقیق بودن دیسکسیون فولیکولی در تضمین اهمیت ثمردهی مخزن دهنده مو در قستمهای بعد بحث میشود.مخزن دهنده پیوند مو نسبت به فاکتور تراکم ،حساس تر از ان چیزی است که تصور میشود. در واقع برای هر یک واحد تغییر در تراکم ناحیه دهنده ، دو برابر تغییر در مقدار موهای قابل برداشت وجود دارد.

آنچنان که ما در قسمت « نگاه ریاضی به پدیده تاسی » بحث میکنیم ، بیمار ممکن است ۵۰% موی خود را از دست بدهد قبل از اینکه این امر از نظر بالینی قابل توجه باشد . هرچند ما به طور معمول به این پدیده در ناحیه تاس می اندیشیم ، این پدیده در ناحیه دایما مودار Permanent Zone  صدق میکند.

بنابر این در یک فرد متوسط با ترکم ۱ واحد فولیکولی ۲ عدد مو در هر میلی متر مربع تراکم واحد فولیکولی میتواند به نیم واحد یا یک مو در هر میلی متر مربع کاهش یابد  قبل از اینکه ناحیه دهنده، بسیار کم پشت بنظر میرسد. آنهایی که تراکم موی بیشتری دارند میتوان درصد بالاتری از مو را برداشت کنند. بنابر این بیماری با تراکم موی ۲/۵ در هر میلی متر مربع از یک فرد متوسط با تراکم ۲ در هر میلی متر مربع ۵۰% بیشتر موی قابل برداشت دارد ، هرچند تراکم موی او ۲۵% بیشتر است . مقدار موی قابل برداشت همچنین بستگی به مشخصات واحد فولیکولی دارد و نیز به اندازه و شلی پوست سر ، تراکم مو اشکارا با هرنوع کاشت مو تحت تاثیر قرار میگیرد. اگر فرد یک جراحی کاشت مو داشته باشد که تراکم دهنده آن ۲۵% یابد ، بدین ترتیب نیمی از موهای قابل برداشت وی از بین میروند چون تراکم واحد فولیکولی به ۷۵/۰ واحد در هر میلی متر  یا ۵/۱ مو در میلیمتر میرسد. اگر همان با ۲۵% تراکم کمتر مراجعه کند.

یعنی ۵/۱ مو در هر mm (با توجه به ثابت بودن low density در ۱ )  ۷۵%  واحد در هر میلی متر مربع  باقی میماند ۵/۱ مو در هر واحد که نهایت می شود ۱ واحد در هر میلی متر مربع که دیگر نمیتوان برای کاشت از آن استفاده کرد.

این عدد ۱ برای نشان دادن تاثیر تغییرات در دانسیته دهنده مو بر روی مخزن مو هستند. عدد واقعی گرافت هایی که می توان برداشت کرد بستگی به فاکتورهای متعددی دارد از جمله اندازه ناحیه دهنده ،شل بودن اسکالپ ، مشخصات مو (ضخامت ساقه مو  و فرفری بودن آن ها )و کنتراست بین رنگ مو و رنگ سر در این اعداد در ضمن فرض بر این است که کارایی برداشت ۱۰۰% است و این که آن را می توان بین جلسات مختلف در همان ۱۰۰% باقی میماند( به بحث زیرین مراجعه کند هر چند بیمار که دارای تراکم دهنده ۵/۱ مو در هر میلی متر مربع است نصف بیماری که تراکم موی ان ۳ مو در هر میلی متر مربع است در هر کدام از هر گرافت آن به طور متوسط نصف آن کسی که تراکم دهنده گرافت ۳ است ، مو موجود دارد بنابراین پیوند موی بیمار اخیر ۴/۱ بیمار اول پرپشت بنظر میرسد.

بدون توجه به این که تکنیک جراحی تا چه اندازه بی عیب باشد . هنگامی که در ناحیه دهنده داده می شود هر گاه بخیه ها زده می شود ، فولیکول های مو صدمه می بینند یا تخریب میشوند یا زدن سوچورها خیلی نزردیک به لبه زخم به نحوی که موی کمتری را در بر گیرند میتوان این صدمه را کمتر کرد. در جلسات بعدی جراحی میتواند از اسکار قبلی به عنوان لبه فوقانی یا تحتانی اکسیزیون جدید استفاده کرد.

بدین ترتیب میزان تغییر شکل و صدمه احتمالی به لبه موجود صرفا محدود به یک لبه زخم می شوند بعضی از پزشکان استفاده از منگنه را توصیه می کنند چون احساس میکنند این روش سریع است و باعث اسیب دیدن کمتری میشود وصدمه کمتری هم به فولیکولهای اطراف وارد میکند و یا کاری با کیفیت بهتر به جای میگذارد. بعضی دیگر احساس میکنند منگنه درد بدون لزوم بیشتری به جای  میگذارند . هنوز به بررسی های بیشتر برای مقایسه این دو روش و دادن یک پاسخ قطعی لازم است.