جدیدترین روش کاشت مو (بدون بانک مو – روش سوپر گرافت)

جدیدترین روش کاشت مو (بدون بانک مو – روش سوپر گرافت)
5 (100%) 17 votes

کاشت مو سوپر گرافت چه موانع و مشکلاتی می تواند داشته باشد ؟

راه حل های گریز از این موانع و مشکلات چیست ؟

بهترین روش کاشت مو چیست و برای ایجاد خط رویش طبیعی در کاشت مو چه باید کرد ؟

جدیدترین روش های کاشت مو چیست ؟

عوارض داروهای ریزش مو چیست ؟

آیا امکان کاشت مو زنده و قابل رشد بدون بانک مو وجود دارد ؟

ریزش مو یک مشکل رایج برای مردان و زنان است. شایع ترین علت آن آلوپسی آندروژن است، اما علل دیگر ریزش مو مانند تروما، بیماری های پوستی مختلف، و بیماری های سیستمی می تواند باعث آلوپسی گردد. ریزش مو می تواند تأثیرات عمیقی بر عزت نفس و احساس خشنودی انسان داشته باشد، زیرا ظاهر یک فرد در محل کار و روابط بین فردی نقش مهمی ایفا می کند. به همین دلیل تعجب آور نیست که درمان ریزش مو به طور گسترده مورد جستجو است.

کاشت مو به طور فزاینده ای محبوب شده است و نتایجی که ما امروزه قادر به ایجاد آن هستیم بسیار قابل توجه است. زمانی که روش آن به خوبی انجام شود ظاهر طبیعی ایجاد می شود. با این وجود، عمل جراحی کاشت مو کامل نیست. کامل نیست زیرا جراحی پیوند مو هنوز با چالش هایی مواجه است که مانع دستیابی به نتایج مطلوب می شود.

بعضی از این چالش ها شامل محدودیت در دسترس بودن موهای داوطلب ، بقای مو ، و راه هایی برای پنهان کردن شواهد انجام عمل جراحی است. این مقاله به بررسی برخی از مهمترین چالش های موجود در درمان جراحی ترمیم موی امروزی و راه حل های احتمالی این چالش ها می پردازد.

تاریخچه کاشت مو

کاشت مو به روش خوبی برای درمان ریزش مو به علت آلوپسی آندروژن (AGA) و همچنین ریزش مو به علت تروما و برخی از انواع اختلالات التهاب مو تبدیل شده است. سابقه جراحی جایگزینی مو به ژاپن برمی گردد. مقاله ای از اودوکا در سال 1939 انتقال موهای تک را گزارش داد، اما بعد از اونتریچ بود که انتقال حجم زیادی از مو انجام شد، و مفهوم پیوند مو برای درمان طاسی محبوب گردید. با این که موی بیماران رشد کرده بود، موی پیوندی که در “قطعات” بزرگ انجام می شد، ظاهر عجیب و غریبی و تکه ای داشت.

تلاش برای از بین بردن این نتیجه که از نظر ناپایدار ناخوشایند بود؛ منجر به استفاده از پیوند های کوچکتر، مانند ریزپیوندها، پیوندهای نواری و ریزپیوندهای تک مویی گردید. بعد از ابداع مفهوم واحدهای فولیکولی (FUs) (شکل 1) و پیوند واحد فولیکی بود که جایگزینی جدید مو به طور کامل برای رسیدن به نتایج واقعی و طبیعی تر تکامل یافت. علاوه بر این، درک بهتر از زیبایی خط مو و افزایش دانش در مورد روند ریزش موی آندروژن در طول عمر شخص، به پزشکان توانایی ایجاد نتایج فوق العاده طبیعی می دهد. استفاده از FUT انجام شده به شیوه ای مناسب، به بیماران امکان می دهد در هر نقطه از مسیر پیوند مو متوقف شوند و همچنان یک نتیجه از الگوی طبیعی طاسی داشته باشد.

واحدهای فولیکولی در کاشت مو

شکل 1. منظره موهای سر که واحدهای فولیکولی را نشان می دهد. اینها خوشه های طبیعی مو

در پوست سر هستند و معمولا به صورت موهای تک، گروه های دو یا سه مویی روی می دهند.

در حالی که تکامل جراحی کاشت مو باعث شده است که ما توانایی ایجاد نتایج عالی داشته باشیم، همچنان با شرایطی مواجه هستیم که نمی توان به انتظارات بیمار دست یافت. چالش هایی وجود دارد که توانایی ما در تولید نتایج رقیب مو در حالت طبیعی آن را محدود می کند.

جراح پیوند مو با چه چالش هایی روبروست و چه راهکارهایی ممکن است؟ در این مقاله ما به این مسائل پرداخته ایم واین کار را با بررسی سیستمی چالش ها در زمینه جراحی اهدا کننده، نگهداری پیوند، بهینه سازی رشد، حفاظت از اهدا کنندگان و بهبود احتمالی، بهبود بقای پیوند و امکان بازسازی مو در مناطق طاسی سر انجام می دهیم.

چالش های منطقه اهداکننده ( بانک مو )

جراحی بانک مو، برداشت نواری زخم اهداکننده، و استخراج واحد فولیکولی / زخم های روش جداسازی فولیکولی

طی ده سال گذشته، نگرانی در مورد زخم ناحیه اهدا کننده ناشی از برداشت نواری است. زخم حاصل ممکن است زمانی که مو در ناحیه اهدا کننده به اندازه کافی برای پنهان کردن آن بلند یا ضخیم نباشد، بد شکل و آشکار باشد. علت چنین زخم های بد شکل کننده ای اغلب به تصمیمات ضعیف جراحی، مانند برداشت بافت بیش از حد مربوط است، که خاتمه را مشکل می سازد، اما همچنین می تواند مربوط به ویژگی های پوست بیمار باشد که بهبود خوب را ترویج نمی کند. با شناخت این پارامترها، پزشکان آموخته اند که با دقت بیشتر میزان سستی ناحیه سر را بررسی کرده و عرض برش را محدود کنند، تا از تنش بیش از حد پس از خاتمه جلوگیری کرده و در نتیجه زخم های قابل قبول تری از نظر زیبایی ایجاد کنند.

هنگامی که عمل جراحی اهداکننده  به خوبی انجام شود، بیمار می تواند بدون هیچ گونه شواهدی از عمل جراحی، موهایش را کاملا کوتاه کند. در تلاش برای بهبود نتیجه زخم اهداکننده، خاتمه تریکوفیتی ترویج شده توسط رز، فرچه و مارزولا بسیار مفید حساب شده است. پایه این خاتمه، حذف لبه اپیدرمی از جنبه ی پایین تر یا بالاتر زخم اهدا کننده به منظور ایجاد لبه ی نوعی شیب دار یا لبه به شکل برآمدگی است .

سپس  طرف مخالف به سمت اپیدرمال بریده شده کشیده می شود تا بتواند یک همپوشانی جزئی ایجاد کند. با برش لبه اپیدرمی در سطحی که رشد مو را تحت تأثیر قرار نمی دهد، مو می تواند از میان زخم رشد کند تا به پنهان کردن زخم اهداکننده کمک کند. در بسیاری از موارد، این کار می تواند منجر به زخم هایی شود که پیداکردنشان بسیار دشوار است و به بیمار اجازه می دهد موهای خود را در منطقه اهداکننده بسیار کوتاه کند.

نتیجه پس از عمل کاشت مو به روش FUT نوین

شکل 3. نتیجه پس از عمل کاشت مو FUT تریکوفیتی بهبود یافته.

نتیجه نهایی کاشت مو سوپر گرافت

شکل 4. نتیجه پس از عمل همان خاتمه تریکوفیتی از نزدیک. توجه داشته باشید

که فرد می تواند موهایش را کاملا کوتاه کند و شواهدی از عمل جراحی قبلی وجود نداشته باشد.

پزشک متخصص کاشت مو ترجیح می دهد از لبه پایین تر برش اهدا کننده استفاده کند و آن را به عرض 1-2 FU و عمق نزدیک به 1 میلی متر ببرد. پزشک متخصص کاشت مو همچنین از یک اسکالپل برای ایجاد یک لبه با زاویه راست، استفاده می کند. این روش از روش دیگری متفاوت است در آن که پزشکان از قیچی استفاده می کنند که یک لبه ی شیب دار ایجاد کنند.

پزشکان دیگر، استفاده از دستگاه های مختلف را برای ترمیم لبه اپیدرمی پیشنهاد کرده اند و پیشنهاد شده است که هر دو طرف برش قیچی شود. برخی از پزشکان به عنوان کمک به بهبودی، آغاز به استفاده از پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) کرده اند. PRP سال ها برای افزایش بهبود زخم استفاده شده است.

 PRP با گرفتن مقدار کمی از خون بیمار تهیه می شود؛ سپس با استفاده از یک سانتریفیوژ، یک لایه از پلاکت های متراکم ایجاد می شود. لایه پلاکت می تواند برداشته شود و سپس پلاکت ها به ناحیه زخم اهدا کننده تزریق می شود. PRP شامل عوامل متعددی است که می تواند در بهبودی کمک کند، از جمله فاکتور رشد حاصل از پلاکت، اینترلوکین 8، فاکتور رشد انسولینی، فاکتور رشد تغییر شکل بتا، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، فاکتور رشد اپیدرمی و فاکتور رشد فیبروبلاستی. به نظر منطقی می رسد که استفاده از اینها در تلاش برای تسهیل بهبودی برش نواری، بکارگرفته شود.

اخیرا برخی از پزشکان از مواد ماتریکس خارج سلولی (ECM) در تلاش برای بهبود زخم استفاده کرده اند. در طول چند سال گذشته، ECM در جراحی ارتوپدی، بهبود زخم، و در روش های بیماری های زنان و بیماری های دستگاه ادرای- تناسلی استفاده شده است. این توجه جراحان ترمیم مو را جلب کرده است و بعضی، در حال بررسی موارد استفاده از این مواد هستند. ECM به عنوان یک ماده زیستی عمل می کند که حاوی پروتئین های مختلف، پروتئوگلیکان ها و فاکتورهای سلولی است. این اجزا ممکن است به عنوان یک منبع برای بازسازی سلول عمل کنند. رایج ترین ECM مورد استفاده در ترمیم مو از مثانه های خوک (MatriStem® device; ACell, Columbia, MD, USA) حاصل می شود.

همانند PRP، ECM از جمله MatriStem شامل عوامل فعال زیستی است. این ها شامل فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، فاکتور رشد فیبروبلاست، فاکتور رشد اپیدرمی، فاکتور رشد تغییرشکل، فاکتور رشد کراتین، پروتئین مورفوژنی استخوان، فاکتور رشد شبه انسولینی، فاکتور رشد کبدی و فاکتور رشد مشتق از پلاکت است. ECM همچنین شامل اشکال مختلف کلاژن و همچنین الاستین، لامینین و فیبرونکتین است. یکی از ویژگی های مهم ECM این است که واکنش ایمنی به وجود نمی آورد و بعضی از پزشکان از ECM در بسته شدن شکاف نوار استفاده می کنند تا به درمان کمک کند.

نگرانی در مورد زخم خطی اهداکننده منجر به ظهور و پذیرش افزوده روش استخراج فولیکول / جداسازی فولیکول (FUE / FIT) شده است. با این روش، واحدهای فولیکولی با یک پانچ کوچک، معمولا به قطر 0.8-1.1 میلی متر برداشت می شوند. حذف واحدهای فولیکولی باعث ایجاد زخم های گرد می شود. این زخم ها اغلب به رنگ پوست و بزرگتر از اندازه پانچ اصلی هستند. فرض ما بر این است که وقتی واحدهای فولیکولی متعدد از یک منطقه برداشت شوند، از دست دادن نیروهای انقباض معمولی بوجود می آید که معمولا یک زخم ایجاد می کند.

نتیجه ایده آل اجازه می دهد که بیمار بدون هیچ گونه شواهدی از برداشت پانچ و جلوگیری از ظاهر “گلوله خورده” سرش را بتراشد. چندین راه حل پیشنهاد شده و مورد آزمایش قرار گرفته است. ایران FIT یک سیستم مکش در تلاش برای بهبود این زخم ها توسعه داده است. بعضی از پزشکان شروع به استفاده از PRP با استفاده از ECM یا بدون ECM در زخم برای به دست آوردن بهبودی نموده اند.

حتما بخوانید :  بانک مو چیست ؟

با استفاده از تجربه ECM مثانه خوک در زخم های نواری، بعضی از پزشکان تلاش کرده اند تا ECM را در زخم های ایجاد شده توسط FUE/FIT قرار دهند تا زخم ها را بهبود بخشیده و احتمالا مو را در این زخم ها رشد دهند. یک گزارش از استفاده از MatriStem در زخم های FUE و بهبودی بعد از احیای برخی موها وجود دارد. کوولی مشاهده کرده است که به نظر می رسد ECM فقط در صورتی برای رشد مو عمل می کند که موهای اطراف آن منطقه تا حدی آسیب دیده باشند. این نشان می دهد که آسیب مناسب به موهای محیطی، سیگنال های لازم را برای القای رشد مو در ناحیه “آسیب دیده” ایجاد می کند و باعث تحریک سلول های بنیادی برای آغاز شکل گیری مو می شود. آیا این می تواند راهی برای پر کردن جزئی مو در منطقه بداشت اهداکننده باشد؟

یک راه جدید برای بهبود زخم های اهداکننده از نوار یاFUE / FIT، استفاده از ریزرنگدانه سازی سر است (شکل 5 و 6). این روش اساسا پوست را تاتو می کند. مقادیر کمی از رنگ به عمق سطح سپرده می شود که می تواند در صورت انجام ماهرانه، تصور مو را ایجاد کند. این تکنیک، زمانی که موهای اهدا کننده برای ایجاد تراکم دردسترس نباشند یا به سادگی برای ایجاد ظاهر پوششی، در منطقه گیرنده نیز مورد استفاده قرار گرفته است. این روش با استفاده از بیهوشی موضعی انجام می شود. هنگام درمان کل پوست سر، زمان برای چنین روشی ممکن است بیش از 6 ساعت باشد.

عکس پیش از عمل یک بیمار با زخم قدیمی برداشت نواری

شکل 5. عکس پیش از عمل یک بیمار با زخم قدیمی برداشت نواری.

ریزرنگدانه سازی زخم برداشت نواری پوست سر

شکل 6. ریزرنگدانه سازی زخم برداشت نواری پوست سر.

منطقه اهداکننده؛ FUE / FIT به کمک ربات و پیلوسکوپی

در اصل، پزشکان FUE / FIT را به صورت دستی با پانچ دستی انجام می دادند. اگرچه بسیاری از پزشکانی که FUE / FIT را انجام می دهند، به مته های الکتریکی دارای پانچ روی آورده اند، اما این تکنیک هنوز هم نیاز به هماهنگی عالی دست و چشم، استقامت فیزیکی و درک روشنی از آناتومی مو نیاز دارد، زیرا مربوط به مسیر موهای درون پوست است. از آنجا که منحنی یادگیری بسیار دشوار است، بسیاری از پزشکان تمایلی به انجام این روش دستی نداشته اند یا قادر به انجام آن نبوده اند.

هنگامی که بیمار به تعداد زیادی پیوند در یک جلسه دارد، فشار فیزیکی روی پزشک ممکن است نگران کننده باشد. هنگام یادگیری اولیه چگونگی انجام این تکنیک، برداشت با سرعتی کمتر از 100 پیوند در ساعت برای جراحان غیر معمول نیست. این امر، زمانی که فرد می خواهد تعداد زیادی پیوند بدست آورد، مسئله مهمی است. همزمان، پزشک باید نگران میزان انتقال موها و شکنندگی این پیوند ها باشد.

استفاده از دستگاه های مکانیزه کمک کرده است تا میزان برداشت بهبود یابد، اما مهارت لازم برای حذف پیوند ها باقی مانده است. لازم به ذکر است که برخی از پزشکانی که از تکنیک دستی استفاده می کنند می توانند در سرعت هایی که گاه بیش از 600 پیوند به ازای هر ساعت با کمترین میزان انتقال است برداشت کنند، اما معمولا این حالت روی نمی دهد.

در تلاش برای از بین بردن موانع یادگیری FUE / FIT، ارائه نرخ پایین انتقال و پیوندهای باکیفیت، یک دستگاه ربات توسعه یافته است. این سیستم شامل یک رابط کامپیوتری، بازوی روباتی و صندلی ارگونومیک است. بازوی روباتیک دارای دوربین های ویدئویی است که ناحیه اهدا کننده برای برداشت را نشان می دهد.

تمام واحدهای فولیکولی در منطقه مفروض شناسایی می شوند و پیوندها با استفاده از الگوریتمی که به صورت تصادفی بخشی از واحدهای فولیکولی موجود را انتخاب می کند، به دست می آیند. بازوی رباتی سیستم سوزن دو بشکه ای دارد. یک سوزن به عمق اپیدرم وارد می شود، در حالی که سوزن دوم، هسته پیوندی را بیرون می کشد. پارامترهای مختلف را می توان توسط پزشک و کاربر کامپیوتر کنترل کرد. پزشک می تواند زاویه حمله، سرعت در دقیقه (دور در دقیقه) سوزن، عمق نفوذ سوزن و سوزن هسته گیر را کنترل کند.

سیستم رباتی یک رویکرد عالی در اقدام تکراری FUE / FIT  است. به طور معمول، سیستم رباتی می تواند با سرعت 500 پیوند یا بیشتر در ساعت، با نرخ انتقال 1٪ -7٪، در تجربه برداشت انجام دهد. همانطور که در مته های دستی یا مکانیکی، مشکلات مشابه وجود دارد. ممکن است در برداشت موهای بسیار فر مشکل وجود داشته باشد، زیرا سوزن ربات همیشه نمی تواند انحنای فولیکول ها را در این بیماران در نظر بگیرد. زخم ایجاد شده ممکن است کم رنگدانه یا پررنگدانه باشد. زخم ها ممکن است بزرگتر از پانچ اصلی باشند. پیوندهای دفن شده ممکن است رخ دهد. مهمتر از همه، با برداشت های پی در پی، ممکن است کم پشتی در ناحیه اهدا کننده ایجاد شود که ممکن است آشکار باشد. همچنین، همانند سایر انواع FUE/FIT، ممکن است وسوسه برداشت خارجی از آنچه که محفظه ایمن موی دائمی در نظر گرفته شده است در تلاش برای دستیابی به تعداد بیشتری از پیوند وجود داشته باشد. این می تواند سبب استفاده از گرافت حاوی موها شود که در واقع قرار است به دلیل فرآیند آندروژنی از بین بروند.

وزلی یک روش متفاوت برای به دست آوردن واحدهای فولیکولی توسط FUE / FIT توسعه داده است. او به روش خود به عنوان “پیلوسکوپی” اشاره می کند و او نمونه هایی از دستگاه اندوسکوپی را توسعه داده که می تواند پیوند را از زیر پوست برداشت کند. با این دستگاه، یک برش کوچک در ناحیه اهدا کننده ایجاد می شود و دستگاه آندوسکوپی به سطح فاسیا وارد می شود. یک دوربین پیازهای واحدهای فولیکولی مختلف را نشان می دهد و سپس دستگاه به گونه ای کنترل می شود که واحدهای فولیکولی انتخاب شده را در سطحی نزدیک به 1 میلیمتر پایین تر از سطح پوست بگیرد. با استفاده از این روش، به سطح بیرونی پوست نفوذ نمی شود و هیچ شواهدی از عمل جراحی بر اساس زخم اهدا کننده وجود ندارد. چنین تکنیکی باعث کاهش رنگدانه سازی می شود که اغلب به عنوان یک اثر باقی مانده از برداشت FUE / FIT موجود است.

حفظ موهای برداشت شده از بانک مو

دستیابی به راه حل

یک جنبه حیاتی در جایگزینی موها، حفظ پیوندها در هنگام خارج شدن از بدن در انتظار پیوند است. از لحاظ تاریخی، محلول نمکی سرد و یا لاکتات رینگر، رایج ترین محیط کشت مورد استفاده برای برای نگهداری پیوند در آن بوده است. واضح است که این محلول ها به خوبی کار کرده اند، همانگونه که نتایج حاصل از جراحان ترمیم مو نشان داده است. مطالعات نشان داده اند که موها می توانند در چنین محلول های سردی، برای مدت تقریبا 8 ساعت قبل از نشان دادن شواهد کاهش بقا، به خوبی زنده بمانند.

با این وجود، اگر ما بتوانیم تعداد پیوند هایی را که پس از برداشت زنده می مانند، افزایش دهیم، چنین افزایش بقایی تنها می تواند برای بیمار در حفظ منبع اهداکننده و در ارائه نتیجه بهتر، مفید باشد. دانستن اینکه آسیب تزریق وریدی مجدد هنگام جایگزینی مجدد بافت اتفاق می افتد و این واقعیت که این موارد با توجه به تعداد گرافت ها بیشتر می شود، بنابراین لازم است که پیوند ها طولانی تر از قبل در خارج از بدن باشد، باعث شده است مجددا آنچه را که ممکن است بهترین راه برای حفظ موی پیوند شده باشد، در نظر بگیریم. هدف این است که سعی کنیم اطمینان حاصل کنیم که هر مویی که از ناحیه اهداکننده خارج می شود، بعد از جایگزینی زنده می ماند و به تولید موهای زنده ادامه می دهد.

مطالعات نشان داده اند که با توجه به شرایط هیپوکسی، تاثیر اساسی روی پمپ های سدیم و پتاسیم و کانال های کلسیم وجود دارد و تغییرات سلولی مرتبط با جاینشینی پیوندها شامل آزاد سازی رادیکال های آزاد و گونه های اکسیژن فعال است. مطالعات انجام شده توسط کوگولگر و همکاران نشان داده است که استفاده از آنتی اکسیدان ها و بافرهای مختلف می تواند به طور قابل توجهی ریزش موهای پیوند شده پس از عمل را کاهش دهد، و رشد بهبود می یابد. در این راستا برخی پزشکان از محلول مورد استفاده برای پیوند عضو استفاده کرده اند. یکی از محلول های محبوب تر هیپوتروموسول® (BioLife Solutions, Seattle, WA, USA) است. این یک محصول بدون پروتئین است و برای استفاده در دمای 2 تا 8 درجه سانتیگراد طراحی شده است. تولید کننده نشان داده است که این محلول باعث کاهش استرس در سلول ها می شود که با سرد شدن و پس از آن دوباره گرم شدن رخ می دهد.

سازنده معتقد است که این ماده قادر است “رادیکال های آزاد را جاروب کند، از سوبستراهای انرژی حمایت کند و حمایت انکوتیک و اسمزی را فراهم کند.” این محصول به عنوان محصولی تولید می شود که می تواند آپوپتوز و نکروز بافت را کاهش دهد. یک مطالعه توسط کولی روی ذخیره پیوندها به مدت 5 روز در دمای 4 درجه انجام شد. بخشی از پیوند ها در محلول  هیپوتروموسول بعلاوه آدنوزین تری فسفات (ATP)، بعضی از آنها در هیپوتروموسول به تنهایی، و باقی در محلول نمکی ذخیره شدند. پیوند ها پس از 5 روز در بیمار جایگذاری شدند و در ارزیابی مجدد پس از 18 ماه، 72٪ موها در گروه هیپوتروموسول و ATP، 44% در گروه هیپوتروموسول و هیچ کدام در گروه محلول نمکی رشد کرده بودند.

حتما بخوانید :  کاشت مو FIT با ربات

پس از برداشت، پیوندهای مو هنگام ماندن در محلول بدون منبع خون و اکسیژن هستند؛ سلول ها قادر به تولید مقادیر طبیعی ATP نیستند. علاوه بر این، پس از کاشت، پیوندها منبع خون خاص خود را تا حدود 5 روز به دست نخواهند آورد. به همین علت توصیه شده است که جراحان اضافه کردن ATP به محلول های نگهداری را در نظر بگیرند. شکل ATP که در حال حاضر توسط بعضی از جراحان استفاده می شود یک ATP بسته بندی شده در لیپوزوم ساخته شده توسط محلول های تحویل انرژی (Jeffersonville, IN, USA) می باشد.

در یک مطالعه در مورد بررسی استفاده از هیپوتروموسول و ATP در برابر محلول نمکی است، پیوندها به مدت 96 ساعت در خارج از بدن نگه داشته شدند و در هیپوتروموسول به اضافه ATP و یا فقط محلول نمکی در یخچال ذخیره شدند. سپس پیوند ها پیوند شدند. نتایج نشان داد که پیوندهای قرار داده شده در هیپوتروموسول بعلاوه ATP، بقا را افزایش داد. بعضی از پزشکان از استفاده از ATP لیپوزومی (محلول های تحویل انرژی) حمایت کرده اند که در اسپری بعد از عمل پپتید مس قرار می گیرد. به نظر میرسد استفاده از ATP در اسپری باعث می شود موهای پیوند شده زودتر وارد فاز رشدی شوند و ظاهرا موها نسبت به اسپری پپتید مس به تنهایی قویتر هستند. کوولی همچنین یادآور شده است که استفاده از یک اسپری پس از عمل با ATP لیپوزومی منجر به کاهش موارد کاهش رشد شده است.

حفظ موهای اهداکننده و بازسازی موهای کوچک موجود

دارودرمانی

یک چالش مداوم در ترمیم مو، جلوگیری از ریزش مو در بیمارانی است که به AGA نیاز دارند. چگونه می توان از ریزش موها هنگام بروز آن پیشگیری کرد؟ با محدود کردن ریزش مو، امیدواریم نیاز به افزایش تعداد پیوندهایی که باید در ناحیه آلوپسی قرار گیرد را کاهش دهیم. یک ابزار تشخیص زودهنگام مانند نقشه برداری ژنتیکی ممکن است در شروع درمان اولیه پزشکی مفید باشد. اغلب ما می توانیم بر اساس بررسی مردان و زنان دارای ریزش مو د خانواده، مطمئن شویم که یک فرد قرار است ریزش مو داشته باشد، اما داشتن یک روش دقیق تر می تواند مفید باشد.

یک پیشرفت عمده در درک مکانیسم ریزش موی مردان با شناخت نقش دی هیدروتستوسترون(DHT) رخ داد. با استفاده از این آگاهی، آشکار شد که داروهایی که می توانند راه شیمیایی را به DHT مسدود کنند، می توانند از ریزش مو به علت آلوپسی الگوی مردانه جلوگیری کرده یا آن را به تاخیر بیندازند. در حال حاضر، مؤثرترین عامل دارویی برای کاهش ریزش مو، فیناستراید است. این دارو با مسدود کردن تبدیل تستوسترون به DHT از طریق یکی از مسیرهای 5-آلفا ردوکتاز کار می کند.

در میان بیماران در مورد عوارض جانبی مانند کاهش میل جنسی، اختلال عملکرد نعوظ و سرطان پروستات، نگرانی وجود دارد. در حالی که میزان عوارض جانبی جنسی تقریبا 2 تا 5 درصد است، با کاهش دوز، اغلب این مشکلات می توانند برطرف شوند. ترس افزایش سرطان پروستات به نظر بدون پشتیبانی می رسد.

عوارض داروهای ریزش مو

داروی شبیه به فیناستراید، دوتاستراید است. این دارو هر دو مسیرهای آلفا ردوکتاز را مسدود می کند. این دارو برای بزرگ شدن پروستات مورد استفاده قرار گرفته است اما برای ریزش مو به طور گسترده ای مورد استفاده قرار نگرفته است. نگرانی هایی وجود دارد که تعداد اسپرم ها می تواند به طور دائم کاهش یابد. این امر در مورد مردان جوانی که به دنبال حاملگی هستند نگران کننده است. یکی دیگر از داروهای رایج، مینوکسیدیل است. این دارو در ابتدا برای کنترل فشار خون بالا مورد استفاده قرار گرفت.

یک اثر جانبی، هیرسوتیسم بود و بنابراین استفاده از مینوکسیدیل برای رشد مو شروع شد. مکانیسم عمل به وضوح روشن نیست، اما به نظر می رسد که دارو بر روی کانال های پتاسیم اثر می گذارد. یک بار تصور می شد که اثر تحریک کننده ناشی از اتساع رگ ها بود، اما نشان داده شده است که غلط است. یک دارو که ممکن است برای AGA سودمند باشد، بیماتوپورست است.

این دارو آنالوگ پروستاگلاندین است. این محصول با اسم لاتیس (Allergan, Inc., Irvine, CA, USA) به بازار عرضه شده است که در درجه اول به زنان برای تحریک رشد مژه ها و موهای ابرو توصیه می شود. بیماتوپورست به عنوان یک داروی احتمالی برای افزایش رشد مو در پوست سر مردان مورد بررسی قرار گرفته است. در مطالعه ای که در سال 2012 منتشر شد، یک آنالوگ پروستاگلاندین بنام لانتانوپروست به طور موضعی مورد استفاده قرار گرفت. این مطالعه 24 هفته طول کشید و نشان داده شد که این دارو همراه با AGA، رشد مو در بیماران مرد را بهبود می دهد.

لیزر درمانی در سطح پایین

لیزرهای نور کم سطح توسط بعضی از پزشکان برای رشد دوباره مو استفاده می شوند. استفاده از چنین لیزری بر اساس کار مستر و همکارانش است که در مورد اثرات نور لیزر کم انرژی روی رشد مو در موش ها گزارش دادند. مستر و همکاران از یک لیزر قرمز که طول موج 694 نانومتر تولید می کند استفاده کردند. از آن زمان، نشان داده شده است که چنین لیزرهایی برای درمان زخم مفید بوده اند. مطالعات نشان داده اند که اثرات چنین لیزرهای سطح پایینی در میتوکندری ها رخ می دهد، که بر روی مسیر سیتوکروم اکسیداز سی در نتیجه تولید ATP و DNA اثر می گذارد.

اعتقاد بر این است که القاء ATP باعث فعال شدن عوامل مختلف سلولی مانند سیتوکین ها و عوامل رشد می شود. نشان داده شده است که لیزر ها بر روی مسیرهای اکسید نیتروژن تأثیر می گذارند، که ممکن است برای بهبود زخم و دیگر فرایندهای سلولی مفید باشد. با توجه به موها، تصور می شود که استفاده از نور لیزر می تواند مو را تحریک کند تا دوباره وارد فاز آناژن شود و بیشتر در آناژن بماند. یک مورد قوی وجود دارد که لیزر ها می توانند بر رشد مو و ویژگی های مو تاثیر بگذارند، اما مطالعات نسبتا کمی وجود دارد که اثرات آن را با تحقیقات کنترل شده دوطرفه با دارونما ثبت می کند.

مطالعه ای در سال 2009 با توجه به دستگاه لیزرمکس در 655 نانومتر (Lexington International, LLC, Boca Raton, FL, USA) افزایش در موهای انتهایی و همچنین کالیبر موها و بهبود بافت نشان داد. چندین مطالعه اخیر با استفاده از دستگاه شانه نشان دهنده افزایش موهای انتهایی و قطر مو است. نشان داده شده است که این سلول ها در کشت، هنگامی که در معرض طول موج های خاصی از نور لیزر سطح پایین هستند، باعث افزایش سنتز DNA می شوند. افزایش تولید DNA با دامنه های طول موج زیر 614-624، 668-684، 751-772 و 813-846 نانومتر مرتبط است.

تعداد زیادی دستگاه های لیزر سطح پایین به صورت تجاری در اختیار مصرف کنندگان قرار می گیرند. اکثر دستگاه ها قابل حمل هستند و در اشکال مختلف مانند شانه یا کلاه هستند. برخی از واحدها قابل حمل هستند، در حالیکه بقیه ایستاده می باشند. تفاوت بین دستگاه ها معمولا تعداد لیزر / دیودهای مورد استفاده، پیکربندی و خروجی کل است. این دستگاه ها به عنوان کلاس دو دستگاه های مواد غذایی و دارویی آمریکا (FDA) شناخته می شوند و با این که امن در نظر گرفته می شوند، بخشی 510 (k) برای فروش قانونی مورد نیاز است.

در حالی که استفاده از لیزر ها در حال رشد است، سوالاتی در مورد این دستگاه ها وجود دارد. طول موج مطلوب چیست؟ کین اشاره کرده است که در حالی که چندین اوج فعالیت برای DNA وجود دارد، به نظر نمی رسد که لیزرهای بازاری از هر گونه طول موج دقیق نشان داده شده برای القای فعالیت DNA استفاده کنند. زمان و قدرت بهینه برای استفاده برای یک پیکبندی خاص لیزر چیست؟ آیا یک اثر مهاری در یک سطح قدرت خاص وجود دارد؟ سطح نفوذ برای هر دستگاه لیزر چیست؟ لیزر در کجای بافت یا فولیکول مو اثر دارد؟ دستگاه های بسیاری در دسترس هستند، و این ممکن است امن در نظر گرفته شود، اما بسیاری از آنها، تایید مورد نیاز FDA ایالات متحده را ندارند.

پروستاگلاندین ها

در سال 2013، گرازا و همکاران گزارشی در مورد نقش مهمی که پروستاگلاندین ها در فعالیت های رشد مو و از دست دادن مو در مردان و زنان مبتلا به AGA ایفا می کنند، منتشر کردند. آنها به سرهای طاس مردان مبتلا به AGA و همچنین سرهای مودار در مردان مبتلا به AGA نگاه می کردند. مناطقی از پوست سر طاس، سطوح بالاتری از پروستاگلاندین D2 (PGD2) و 15-دئوکسی- دلتا-12،14-پروستاگلاندین J2 (15dPGJ2) داشتند. آنها متوجه شدند که فعالیت سنتاز PGD2 در سر طاس در نتیجه پیام بر اسید ریبونوکلئیک (mRNA) بیشتر بود و در نتیجه تولید پروتئین افزایش یافت. کار آنها نشان داد که هر دو PGD2 و 15dPGJ2 مانع رشد مو می شوند. هنگام استفاده در یک مدل موشی، نشان داده شد که PGD2 اگزوژن منجر به کاهش رشد مو می شود.

می توان تصور کرد که درمانی که باعث کاهش یا مهار تولید PGD2 می شود ممکن است در درمان AGA سودمند باشد. اضافه کردن یک پروستاگلاندین مانند PGE ممکن است به افزایش رشد مو کمک کند. رویکرد دیگر، ممکن است استفاده از مهار mRNA به عنوان وسیله ای برای خاموش کردن ژن های مولد PGD2 باشد. اثر مارگو و همکاران نشان داده است که نفوذ التهابی مرتبطی با الگوی ریزش به ویژه موی زنانه وجود دارد. قابل تصور است که کاهش پاسخ التهابی باعث بهبود رشد مو شود. پروستاگلاندین های مختلیف با پاسخ التهابی مرتبط هستند، بنابراین استفاده از پروستاگلاندین های ضد التهابی یا مهار آنهایی که باعث التهاب می شوند، ممکن است به کاهش ریزش مو در این بیماران کمک کند.

بهینه سازی رشد در منطقه گیرنده پیوند مو

PRP

PRP به عنوان راهی برای حفظ مو و احتمالا رشد مو مورد حمایت قرار گرفته است. همانطور که در قسمت قبلی بخش چالش های منطقه اهداکننده اشاره شد، PRP حاوی عوامل رشد متعددی است که احتمالا به بافت هایی که PRP معرفی می شوند منتشر می شود. با این حال، برخی از جنبه های استفاده از PRP وجود دارد که در تعیین اثربخشی مشکل ساز باقی می مانند. پزشکان باید تشخیص دهند که شرکت های متعددی هستند که مواد و دستگاه های PRP را برای آماده سازی عرضه می کنند.

حتما بخوانید :  کاشت مو خانم ها

هر شرکت ادعا می کند که تکنولوژی آنها برتر است. همچنین معلوم نیست کدام غلظت پلاکت ها بهینه است، چه حجمی باید استفاده شود، مواد باید تا چه عمقی تزریق شود، چه فاصله ای باید استفاده شود، آیا باید تمام گلبول های سفید خون برداشته شود، یا اینکه تمام گلبول های قرمز باید حذف شوند، مواد چگونه فعال شوند و آیا آزادسازی عوامل باید آهسته یا سریع باشد. مطالعات با طراحی خوب برای پاسخ دادن به این سؤالات مربوط به PRP و رشد موی انسان وجود ندارد. شواهد زیادی حکایت شده اند. تحقیقات جالب میائو و همکاران اثرات مثبت PRP بر تشکیل فولیکول مو را هنگام مخلوط شدن سلول های اپیدرمی و پاپیلای پوست (DP) با PRP در مدل موشی نشان داد. این که آیا مدل موشی از مدل انسانی در این زمینه تقلید می کند یا خیر، مشخص نیست.

جدیدترین روش های کاشت مو طبیعی

کاشت مو زنده بدون بانک مو

همانطور که در بخش «مقدمه» ذکر شد، یک چالش عمده برای به دست آوردن نتایج بهینه ترمیم مو، عدم وجود موی اهداکننده است. در مواجهه با ریزش موی مشخص، ما اغلب باید در درمان تمام زمینه های ریزش مو پیشقدم شویم. اغلب اوقات این تاج است که ما قادر به درمان نیستیم، زیرا بیمار به سادگی فاقد موی اهداکننده است. بیماران اغلب در مورد استفاده از موهای کلون شده پرسش می کنند. احتمال کلون موها برای سالها مورد بحث قرار گرفته است، اما ما واقعیت را در نظر نمی گیریم. دلیل خوبی برای آن وجود دارد. در طی 10 سال گذشته، چندین ژن از جمله WNT و SHH و عواملی مانند پروستاگلاندین ها به عنوان عوامل مهم برای رشد مو شناخته شده اند، اما توسعه فولیکول های مو یک فرایند پیچیده است که شامل انواع مختلفی از بافت جنینی می شود. افزون بر این پیچیدگی، سیگنال های سلولی وجود دارد که باید در زمان های خاصی ایجاد شوند تا موها را به مرحله رشد مناسب در زمان مناسب وارد و سپس تحریک کنند.

در حالی که کلون کردن گوسفند، گاو و سگ انجام شده است، نتوانسته ایم موهای انسان را کلون کنیم. یک روش عملی تر برای بازسازی موی های ریز موجود و یا رشد موهای کاملا جدید می تواند استفاده از سلول های بنیادی به تنهایی یا در ترکیب با سایر اجزای سلولی و / یا عوامل رشد باشد تا موهای کاملا جدید تولید کند. موها مراحل مختلفی از چرخه، از جمله مرحله رشد، آناژن، یک مرحله گذار به نام کاتاژن، یک مرحله استراحت به نام تلوژن و مرحله ای که در آن موها از بین می رود، بنام فاز اگزوژن عبور می کنند. در طی این روند آپوپتوز سلول و بازسازی بافت وجود دارد. ارتباط با سیتوکین ها و دیگر سیگنال های شیمیایی بین DP و سلولهای چند توان در ناحیه مو بنام ناحیه برآمدگی، موی جدید را بازسازی می کنند.

کاشت مو بدون بانک مو

مدت ها است که می دانیم سلول های جدا شده مانند سلول های پوستی نوزادی موش و سلول های اپیدرمی نوزادی موش می توانند برای رشد مو ترکیب شوند. سلول های DP و قسمت هایی از فولیکول مو، مانند غلاف ریشه خارجی، می توانند با یکدیگر برای رسیدن به رشد موها کار کنند. اکثریت مطالعات انجام شده در موش و موش صحرایی انجام شده است و تلاش برای استفاده از این مدل ها به انسان ها به خوبی ترجمه نشده است. با این وجود، اطلاعات زیادی در مورد اطلاعات سلولی مورد نیاز برای تشکیل موها کسب شده است. در اوایل سال 1984، جاهودا و همکاران از سلول های DP کشت شده همراه با سلول های غلاف پوستی برای تولید مو استفاده کردند.

در یک آزمایش جالب دیگر، رینولدز و همکاران سلول های موی غلاف ریشه های بیرونی را از موی خود نویسنده جاهودا برداشته و آنها را در سر یک همکار کشت کردند. موهای انتهایی رشد کردند و هنگامی که تجزیه و تحلیل DNA انجام شد، مو شواهد DNA جاهودا را نشان داد. همچنین جالب توجه است، هیچ شواهدی از واکنش رد ایمنی وجود ندارد که ممکن است هنگام استفاده از سلول های افراد مختلف انتظار برود.

در یک مطالعه ی روی موش، سلول های DP جمع آوری شده و سپس به سلول های برآمدگی اضافه شدند و موهای جدید را حاصل کردند. به نظر می رسد سلول های DP برای القای رشد مو بسیار مهم است و ممکن است فکر کنید که شما فقط می توانید سلول های کشت شده DP را برای کمک به رشد موهای جدید تزریق کنید، اما در مطالعاتی که سلول های DP کشت می شوند، به نظر می رسد که این توانایی القایی را در طول مدت کوتاه کشت از دست می دهند.

مطالعات اخیر نشان داده است به نظر می رسد که اگر سلول های DP بتوانند در یک آرایه کروی سه بعدی (3D) کشت شوند، توانایی القایی را به میزان طولانی نگه دارند. اثر لی همکاران در سال 2011 نشان داده است که فولیکول های انسانی را می توان از کشت سلول های پوستی و اپیدرمی بدست آورد. تحقیقات اصلی فیبروبلاستهای تهی TSC2 را بکار برد اما کارهای بعدی موفقیت مشابهی با فیبروبلاست های حاصل از DP داشتند.

کاشت مو با استفاده از سلول های بنیادی

استفاده از اجزای های جدا شده سلولی و روش های کشت جالب و جذاب است و مشخص نیست که چه اقداماتی باید انجام شود تا چنین روش شناسی قابل استفاده برای انسان باشد. در عین حال، استفاده از سلول های بنیادی ممکن است به ما اجازه می دهد که سریعتر در جستجوی ابزارهایی برای رشد دوباره و تولید جمعیت های جدید فولیکول های مو به جلو حرکت کنیم. اخیرا یک گروه تحقیقاتی در کالیفرنیا اعلام کرد که قادر به استفاده از سلول های بنیادی برای رشد موهای انسان در موش هستند.

این نتیجه توجه زیادی را به عنوان یک پاسخ احتمالی برای مسئله محدودیت موهای اهداکننده ایجاد کرده است، اما مجددا این مدل موهای درحال رشد را در موش ها بکار برد. پوست انسان دقیقا مانند پوست موش واکنش نشان نمی دهد. استفاده از سلول های بنیادی با سلول های جنینی شروع شد، اما با توجه به نگرانی های قانونی و اخلاقی، محققان به منابع دیگر سلول های بنیادی روی آوردند.

کشف این که سلول های بنیادی در مقادیر زیاد در بافت چربی وجود دارد، دستیابی به این سلول ها را نسبتا آسان ساخته است. این سلول های بنیادی مزانشیمی (MSCs) را می توان با لیپوساکشن کم حجم برداشت نمود سپس از سلول های چربی همزیست جدا کرد. سپس آنها می توانند دوباره به ناحیه های موضعی و یا به صورت سیستمی تزریق شوند. MSCsچندتوان و بنابراین قادر به تمایز به هر نوع سلول هستند. با در نظر گرفتن این، پیشنهاد شده است که سلول های بنیادی را می توان به مناطق ریزش مو تزریق کرد یا با تزریق داخل وریدی برای ایجاد دوباره جمعیت های مو اقدام کرد.

تحقیقات پیشین فستا و همکاران نشان داده است که سلول های چربی برای راه اندازی فعال سازی سلول های بنیادی فولیکولی لازم هستند. اعتقاد بر این است که هنگامی که MSC ها به پوست تزریق می شوند، سلول های چربی تزریقی همراه با آنها در یک روز یا چند روز می میرند اما محرکی برای MSC ها برای ایجاد بافت های جدید مانند چربی، عضله، کلاژن، الاستین و سایر انواع بافت ایجاد می کنند. احتمالا، سیگنال های التهابی، ارتباط سلول های بنیادی را برای مهاجرت به مناطق آسیب دیده برقرار می کنند.

بعضی از پزشکان سلول های بنیادی را با PRP، مخصوصا هنگام انجام تزریق های پرکردن صورت ترکیب می کنند. تا حد دانش نویسنده، هیچ مطالعه ی کنترل شده ای در انسان منتشر نشده است که اثرات مثبتی داشته باشد. درست مانند PRP، مشخص نیست که چه مقدار باید تزریق شود، چه غلظت، عمق تزریق و سایر محرک ها مورد نیاز است. در کنار کارهای جدید ندوا و همکاران، مطالعه تویوشیما و همکاران از سلولهای اهداکننده اپیتلیال و مزانشیمی پوست جنین موش برای ایجاد ساختارهای زایای فولیکول مو استفاده کردند. هنگامی که این ساختارها در ناحیه گیرنده قرار گرفتند، واحد مو، از جمله عضله راست کننده پیلی و اتصالات عصبی نیز توسعه یافتند.

نتیجه گیری

جراحی کاشت مو تبدیل به یک روش عالی برای درمان انواع بسیاری از ریزش مو، به ویژه ریزش موی مرد و زن شده است. تکنیک های مورد استفاده امروزی نتایج طبیعی ظاهری را ارائه می دهند که از لحاظ زیباشناسی لذت بخش هستند، اما امکان بهبود نتایج وجود دارد. محدودیت اولیه دسترسی به مقادیر کافی از موهای اهداکننده است. این کمبود موی داوطلب، همراه با این واقعیت که ریزش مو اغلب پیشرونده است، ما را به چالش های مختلفی روبرو کرده است. راه حل برای حل مشکلاتی که با آن روبرو هستیم، در حفظ موهای اهدا کننده، تکنیک های جراحی ماهرانه، محدود کردن ریزش مو و توسعه ابزار برای پر کردن مو نهفته است.

.

کپی مطلب فقط با ذکر منبع بصورت لینک معتبر ( فالو یا نوفالو ) فقط مجاز می باشد.

.

کلینیک فوق تخصصی کاشت مو ایران FIT

  • بنیانگذار روش های نوین کاشت مو در ایران
  • بزرگترین کلینیک پوست و مو خاورمیانه

.

 

منبع : ncbi

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *